عكاس نرگس ایلخانی
Photographs by Nargis Ilkhani

ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو
زینت تاج و نگین از گوهر والای تو
آفتاب فتح را هر دم طلوعی میدمد
از كلاه خسروی رخسار مه سیمای تو
جلوه گاه طایر اقبال باشد هر كجا
سایه اندازد همای چتر گرد و نسای تو
از رسوم شرع وحكمت با هزاران اختلاف
نكته ای هرگز نشد فوت از دل دانای تو
آب حیوانش ز منقار بلاغت میچكد
طوطی خوش لهجه یعنی كلك شكر خای تو
گر چه خورشید فلك چشم وچراغ عالم است
روشنایی بخش چشم اوست خاك پای تو
آنچه اسكندر طلب كرد و ندادش روزگار
جرعه ای بود از زلال جام جان افزای تو
عرض حاجت در حریم حضرتت محتاج نیست
راز كس مخفی نماند با فروغ رای تو
خسروا پیرانه سر حافظ جوانی میكند
بر امید عفو جانبخش گنه فرسای تو
           حافظ
 
(W-C 468)

O you who have the stature to wear the cloak of sovereignty,
The crown gets lustre from the precious jewel of your majesty.

Every moment the rising of the sun of victory takes place,
From the royal diadem that sits above your moon like face.

The sun in the sky may be the world’s lamp and its eye,
But dust under your feet is the illumination of that eye.

The place where the auspicious bird makes manifest its glory,
Is wherever the Huma shade falls from your sphere-like canopy.

Despite a thousand ways of understanding sacred law and philosophy,
Your wise heart never failed to distinguish a single point of subtlety.

The water of life drips from the beak of your eloquence in speaking,
That sweetly spoken parrot, I mean your reed pen, sugar breaking.

What Alexander desired but was denied by destiny,
Was a sip from your cup of life-bestowing purity.

No one need express a desire in the ambit of your presence,
No one’s secret is hidden from the light of your intelligence.

Being only a slave in your presence, is the boast made by Hafiz,
Hoping that life-bestowing, world-forgiving clemency there is.

Hafiz